ببخش!

روی دیوارهای جهان

جایی نمانده است

که بنویسم «تو»

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

هرکجا هست خدایا بهسلامت دارش

همه ما کم و بیش به خودکشی فکر و بعضیها هم تجربهاش کردهایم. شکست در این تجربه باعث شده که گاهی یادمان برود که زندگی نوعی مردن است. قبل از رسیدن به مرحلهای که تصمیم به خودکشی بگیریم و قبل از اقدام، مهمترین مسئلهای که ذهنمان را مشغول کرده نه سرنوشت جهان بعد از ما و نه سرنوشت ما بعد از مرگ؛ که چگونگی شیوه خودکشیمان بوده است. من آدم منزه طلبیام و مهمترین دغدغه زندگیام کشف شیوهای است که منزه و با شکوه باشد. زمانی بهترین روش را از آنِ صائب تبریزی میدانستم:لب نهادم به لب یار و سپردم جان را / تا به امروز به این شیوه نمرده است کسیو خب همه

در یک تحقیق انجام شده در مرکز تحقیقات سازمان پزشکی قانونی اعلام شد که 54 درصد خودکشیها در کشور بر اثر حلق آویز شدن است. براساس این تحقیق بهطور کلی حلقآویز با 53.7 درصد بیشترین شیوه مورد استفاده در خودکشیها و کمترین آن با 6.8 درصد خودکشی با سلاح گرم بوده است.هدف از این پژوهش نیز که به همت جمعی از پزشکان و کارشناسان سازمان انجام شده تعیین ارتباط فصل با خودکشی از بین موارد ارجاعی به مراکز پزشکی قانونی کشور است. در این تحقیق 3 هزار و 513 مورد خودکشی بررسی شد که بر اساس نتایج آن بالاترین تعداد خودکشی به ترتیب با 380 و 345 مورد مربوط به ماههای مرداد و تیر و ک

با توجه به آمار بالای خودکشی و روند فزاینده آن در جهان، سازمان بهداشت جهانی و انجمن بینالمللی پیشگیری از خودکشی، امروز، 10 سپتامبر، را به عنوان روز جهانی پیشگیری از خودکشی نامگذاری کردهاند. گاهی مشکلات زندگی زیاد میشود و تحمل سختیها ناممکن و طاقتفرسا به نظر میرسد، آنقدر طاقتفرسا که عدهای توانایی مقابله با آنها را در خودشان ندیده و تصمیم میگیرند عطای زندگی کردن را به لقایش ببخشند و دست به خودکشی بزنند؛ عدهای که تعدادشان هم کم نیست و آمار بالایی را در جهان به خود اختصاص میدهند.با توجه به این آمار بالای خودکشی و روند فزاینده

رادیو زمانه در گزارشی از بی توجهی رسانههای ایران به خودکشی خبر داد و نوشت:اسلحه، قرص، طناب، خودسوزی و مواد مخدر، ازجمله دهها ابزاری است که بشر تا به امروز برای پایان دادن به زندگی خود از آنها استفاده کرده است. خودکشی قدمتی تاریخی دارد. چگونگی برخورد با آن اما، به فرهنگ جوامع مختلف برمیگردد. شماری از مردم، خودکشی و پایان دادن به زندگی را یک «انتخاب» و «حقی انسانی» میدانند و عدهای دیگر آن را مذموم میشمارند. در رسانههای بسیاری از کشورها، نوشتن و درج «اخبار مربوط به خودکشی» و «به بحث کشیدن آن با کارشناسان مختلف»، راهی برای «آگاهسازی مر

بیستم شهریور، روز جهانی پیشگیری از خودکشی است. در این روز رسانهها از آخرین آمار مربوط به صنعت خودکشی پرده بر میدارند؛ روانشناسان از نقش حیاتی و همیشگی امید در زندگی میگویند و جامعهشناسان از پیامدهای بحرانی شدن خودکشی. بدون اینکه بخواهند به روی خودشان بیاورند که به پوچی و بیمعنایی زندگی اشارهای هم حتی نکردهاند. خودکشی در شکل امروزی خودش تبدیل به معنایی شده که از بیمعنایی زندگی روایت میکند. روایت انکار و واپسزدن درد و رنج. یک نمونه معروف و البته سینمایی این تحول شماتیک، فیلم آبی کیشلوفسکی است. ژولی، در یک تصادف دختر و همسرش را از د